16 februari 2003

Ook de zondag zijn we begonnen met een bezoek aan de sauna en het zwembad. Na het ontbijt, tegen tien uur, zijn we met z'n vieren de auto ingestapt om de omgeving van Vääksy te bewonderen. Als eerste zijn we naar het kanaal van Vääksy gereden.

In deze omgeving hebben we een beetje rondgewandeld en uiteraard hebben we ook de sluizen bekeken. Door het water, dat door de sluisdeuren sijpelt, hebben zich er enorme ijsformaties gevormd. Een heel mooi gezicht. Het heeft ook alle tijd om zich te vormen, want de sluizen blijven in de winter dicht. Beide meren zijn nu eenmaal bedekt met een dik pak ijs (gemiddeld ongeveer vijftig cm dik).

Zomers krioelt het hier van de mensen, maar zo in de winter is het er lekker rustig. Dat zal ook wel komen doordat het weer vandaag niet zo mooi is als gisteren. Het is erg bewolkt, maar gelukkig blijft het droog en is het niet zo koud meer. Nu slechts -6°C.

Vervolgens zijn we doorgereden richting het Vesijärvi meer (dat is het meer waarop we uitkijken vanaf het balkon van ons hotel). Geen idee of we uiteindelijk ook bij dat meer uitkwamen, maar het was er wel erg mooi en heel rustig. Op het meer zag je af en toe een ijsvisser of een sneeuwscooter voorbij rijden. Marijke en ik zijn het meer opgelopen, terwijl Wil en Jeroen in de auto bleven. Hoe ver we het meer opgelopen zijn konden we niet zien, want door het dikke pak sneeuw zie je niet waar het land ophoudt en het meer begint. Omdat je zwakke plekken in het ijs en diepe kuilen in de sneeuw dus ook niet ziet, zijn we maar niet te ver doorgelopen.

Na nog wat door de omgeving gereden te hebben, zijn we weer teruggegaan naar het hotel voor een lunch. Die middag stond namelijk de sneeuwscootertocht op de planning en die wilden we voor geen goud missen. Dus na de lunch verzamelden we ons weer in de lobby van het hotel. De groep bestond uit zestien mensen (dus acht sneeuwscooters en twee sneeuwscooters van de begeleiding). Voor vertrek kregen we allemaal een A4'tje met regels voor de sneeuwscootertocht. Maximale snelheid op land, maximale snelheid op het ijs, verboden in te halen, altijd helm op, etc. Vervolgens werden we naar beneden geleid, waar allemaal waterdichte kleding, helmen, handschoenen en bivakmutsen voor ons klaarlagen. Even een opsomming van wat ik uiteindelijk allemaal aan had: thermo shirt met lange mouwen, T-shirt met lange mouwen, dunne ski-pulli met lange mouwen, Tenson fleece binnen jas, Tenson jas, thermo lange broek, snowboard broek en het geheel overgoten met een super XL ski overall. Ja, ik had het warm… eigenlijk bloedje heet, maar in ieder geval goed voorbereid op een barre tocht. Dit gold uiteraard ook voor Wil, Marijke en Jeroen. Wat hebben we gelachen bij het aantrekken van een ski-overall letterlijk over al je andere kleding heen. Met zoveel lagen aan blijkt dat je helemaal niet meer zo lenig bent. Uiteindelijk stonden er zestien dik aangeklede mannetjes en vrouwtjes klaar voor vertrek.

Buiten stonden de sneeuwscooters al klaar. Een instructeur vertelde nog even hoe zo'n beestje bestuurd dient te worden en hoe te reageren als je schuin over een helling gaat (dus niet je handen voor je ogen doen). Nadat hij wat bochtjes had voorgedaan konden we allemaal een sneeuwscooter uitzoeken. Marijke en Wil hadden er samen één en Jeroen en ik ook. Jeroen had tijdens de bespreking goed opgelet welke sneeuwscooters handverwarming hadden en was dus ook prompt naar zo'n scooter gelopen. Ideaal… en het bleek ook nog een van de nieuwere sneeuwscooters te zijn met behoorlijk wat power. Mocht je de specificaties van ons beestje willen weten, dan vind je ze hier. Jeroen ging als eerste voorop en ik dus achterop, wat dus niet betekent dat ik niets hoefde te doen. De persoon achterop geeft de start en stop handsignalen (je rijdt namelijk in colonne achter elkaar) en moet tegenleunen in de bochten anders kukel je gegarandeerd om.

Het eerste gedeelte van de tocht ging door de bossen. Erg spectaculair. Je bent allebei continu van links naar rechts aan het schuiven en leunen, want de bochten komen dicht achter elkaar en kunnen behoorlijk scherp zijn. Het was even wennen, maar Jeroen bleek er erg handig in. Op een gegeven moment kwamen we ineens weer langs het Vääksy kanaal waar we die ochtend ook al waren geweest. De instructeur had ook al gezegd dat we op weg waren naar het Päijänne meer, dus eigenlijk helemaal niet vreemd dat we langs het kanaal reden. Maar je bent zo geconcentreerd bezig met sturen, met tegenleunen en het überhaupt blijven zitten, dat je echt geen tijd hebt om je bezig te houden met de route. En je richtingsgevoel was je na drie bochten toch al kwijt, maar ineens hadden we dus een oriëntatie punt. Nadat we een klein stukje het meer op waren, moesten we stoppen om op de rest van de groep te wachten. Wij waren de derde sneeuwscooter in de rij en konden de instructeur nog goed bijhouden, maar achter ons zat een flink gat. Dit was tevens het eerste punt waarop je van plek kon wisselen, dus dat hebben Jeroen en ik snel gedaan. Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan. Jeroen zei dat het sturen namelijk best zwaar gaat. De sneeuwscooter heeft namelijk sterk de neiging het pad van je voorganger te volgen. Het beste kon je dus iets links of rechts van je voorganger blijven rijden zodat je daar dan minder last van hebt.

De groep was weer compleet, dus we konden verder. We reden langzaam en rustig weg, maar de gashendel had ik al snel gevonden. Wat kun je hard over zo'n uitgestrekt meer. Op een gegeven moment gingen we met 65 kilometer per uur het ijs over. Wat was dit leuk. Scheuren over het ijs. Door de snelheid ving je behoorlijk wat wind, dus het was ook best wel koud. Gelukkig maar dat Jeroen een sneeuwscooter met handverwarming had uitgezocht.

De rit ging nu vooral over het ijs verder. Tijdens het rijden heeft Jeroen nog geprobeerd om het een en ander op film vast te leggen, maar dat is niet echt een succes geworden. De autofocus stond nog aan, maar de camera kon nergens op focussen (uitgestrekte witte ijsvlakte en een bewolkte lucht) en stil zit je op een sneeuwscooter ook niet echt.

Bij het volgende wisselpunt was het weer wachten tot de groep compleet was. Met de hoge snelheden die gereden werden, was het ook zaak goed afstand te houden. Op dit punt hebben we o.a. de aankomst van Wil en Marijke kunnen filmen want zij zaten verderop in de rij. Marijke had inmiddels ook een stuk gereden en vond dat erg leuk, maar ook erg zwaar. Wil had het inmiddels weer overgenomen en had het erg naar z'n zin. Voordat we verder gingen, wisselden Jeroen en ik weer van plaats.

We reden nu weer het land op. Er waren een paar kleine verraderlijke heuveltjes te nemen wat niet iedereen even goed af ging. Het idee is dat je met een flinke snelheid omhoog rijdt, maar het gas helemaal laat terugvallen als je bijna bovenaan bent, zodat je het kantelpunt rustig neemt en vervolgens naar beneden kan rijden. Er was echter één sneeuwscooter bij die het probeerde door rustig het heuveltje op te rijden, bovenaan gekomen was de vaart er bijna uit, dus werd er een flinke dot gas gegeven, waardoor de sneeuwscooter zo over de top van het heuveltje schoot en op zijn zijkant weer neer kwam. De twee berijders hadden geen schrammetje, want je benen zitten goed beschermd, maar de schrik zat er bij één van de berijders in ieder geval goed in. Die besloot dus de rest van de tocht bij de instructeur achterop te zitten. Jeroen ging in ieder geval perfect over de heuveltjes. Vervolgens ging de tocht weer door het bos. Hier heb ik geprobeerd wat te filmen. Door alle bomen heeft de camera in ieder geval iets om op te focussen. Het ging dus wel redelijk, maar het beeld is erg schokkerig door alle hobbels, heuveltjes en bochten in het bos.

Na nog een kort stukje over het ijs, kwamen we aan bij een houten huisje. Hier gingen we wat langer pauzeren. Bij binnenkomst in het huisje kwam je een ontzettend lekkere geur tegemoet. Iemand van de organisatie was met de auto naar het huisje gereden en stond nu in het midden van het huisje boven een vuurtje worsten te braden. Eén voor één werden de worsten uitgedeeld. Wat smaakte die goed na zo'n tocht door de koude buitenlucht. Verder was er volop koffie en thee te krijgen. Na ruim een half uurtje rusten ging de tocht weer verder. Nu ging ik weer voorop met Jeroen als bijrijder.

De terugweg naar het hotel ging voornamelijk over het ijs. Doordat de zon steeds lager aan de horizon ging hangen, voelde de wind in je gezicht steeds kouder. Ik werd steeds blijer met de verwarming in de handvatten van de sneeuwscooter. Toen we bij het laatste stukje van de route aankwamen, begon het al te schemeren. Dit laatste kleine stukje was dezelfde route als die we bij vertrek hadden genomen en gaat dus door het bos. Jeroen heeft hier weer een stukje gefilmd, want de sliert sneeuwscooters die door het bos slingerde was een erg mooi gezicht. Het leken wel allemaal dansende lichtjes zo in het schemerdonker. Tegen zes uur kwamen we allemaal weer heelhuids aan bij het hotel. De sneeuwscooters werden geparkeerd en de tocht was officieel afgelopen. Helaas.

Deze avond zouden we zeker weten niet in het hotel eten, want we hadden ons ingeschreven voor de grill-party. Deze begon om zeven uur, dus hadden we nog een uurtje om te relaxen en de gemaakte filmopnames te bekijken.

Tegen zeven uur zijn we naar de grill-party gegaan. Deze vond plaats aan de achterkant van het hotel bij de turfsauna. Er stonden een aantal grote vuurkorven en er draaide muziek. Als binnenkomer werd er thee met daarin een Fins likeurtje geserveerd. Het smaakte ontzettend zoet, maar was wel lekker warm. Zodra ongeveer iedereen aanwezig was, werd er aangekondigd dat de deelnemers in groepen ingedeeld zouden worden en dat er vervolgens met de groep een aantal activiteiten uitgevoerd zouden gaan worden. Hmm... leuke verrassing. Prompt begon de reisleidster met het indelen van de groepen. Jeroen en Marijke zaten samen in een groep en Wil en ik samen in een andere groep. Eerste activiteit was het verzinnen van een groepsnaam. Hierna werd verteld dat als de eerste groep met een activiteit bezig is, de rest van de groepen kunnen beginnen met het grillen van worstjes boven de vuurkorven. Leuk, ga je met z'n vieren naar een grill-party, kun je niet eens gelijktijdig eten. Dit was niet wat we verwacht hadden. Wil en ik zaten in de eerste groep, dus de eerste activiteit hebben we nog meegedaan, maar de rest hebben we gespijbeld samen met Marijke en Jeroen. Het feit dat er verwacht werd dat je meedeed aan activiteiten waar je niet om gevraagd had, was niet ons idee van een gezellige grill-party. De activiteiten die er gedaan werden sloegen ook nog eens nergens op. Helaas voor de reisleidster waren er meerdere mensen die er zo over dachten.

Zo moest je bijvoorbeeld met je groep geblinddoekt in een cirkel staan. Je kreeg een touw aangereikt waarvan de uiteinden aan elkaar geknoopt waren. Het idee is vervolgens dat je door te praten met elkaar je een vierkant vormt met het touw dat je gezamenlijk beet hebt. Moet je eens proberen met mensen die je niet van naam kent, niet van stem kent en vanwege de blinddoek niet ziet. Hoe spreek je iemand aan en hoe weet je dat jij degene bent die aangesproken wordt? Het had dan ook geen kans van slagen. Uiteindelijk mocht één persoon het touw loslaten en de anderen op gevoel in een vierkant neerzetten.

Eigenlijk viel de hele grill-party een beetje tegen. Je kon worstjes en aardappel in schil grillen boven de vuurkorven en er stond een barretje waar je wat te drinken kon bestellen (waarvan ter plekke bleek dat het drinken niet bij de prijs inbegrepen was). Dat was de grill-party à € 18.00 per persoon. Toegegeven, het toetje van Fins appelgebak of zo iets was wèl erg lekker. Verder was de sneeuwscooter tocht eerder deze dag geweldig geweest, dus gingen we alsnog blij en voldaan naar bed.