15 februari 2003

Ondanks dat het zaterdag was, stonden we ook vandaag redelijk vroeg op. Marijke en ik wilden namelijk voor het ontbijt eerst nog even ontspannen in een Finse sauna. We zijn tenslotte in het land van de sauna. Zodoende gooide ik rond kwart over acht de gordijnen van onze hotelkamer open en werd blij verrast met alweer een schitterend uitzicht. Vanaf het balkon kon je net de zon zien opkomen en er was verder geen wolkje in de lucht te zien. Een aantal bomen schitterde helemaal door het zonlicht dat op de ijsdruppels viel. Echt een prachtig gezicht. Hier moest ik natuurlijk een foto van hebben, dus snel het fototoestel gepakt en vanaf het balkon een serie foto's gekiekt. Elke paar minuten veranderde het uitzicht weer doordat de zon weer net anders stond. Wil en Marijke waren inmiddels ook al op. Zij stonden namelijk op hun balkon video opnamen te maken.

De sauna (en Marijke) stond(en) te wachten, dus echt veel foto's kon ik niet maken. Gauw Jeroen wakker gemaakt en opdracht gegeven zo nu en dan even naar buiten te kijken en een fotootje te nemen. :-) Dat heeft gewerkt want hij heeft een erg mooie foto gemaakt van de opkomende zon.

Marijke en ik stonden dus al om 8:30 klaar voor de sauna, terwijl Wil en Jeroen nog even rustig wakker werden. In de sauna was het erg rustig. Wel zo fijn. Wij waren de enige twee die er op dit, voor ons onganse, uur gebruik van maakten. Net voor we eruit gingen kwam er nog een derde vrouw bij, maar zij was niet eens een Finse, terwijl ons de hele tijd al wijsgemaakt wordt dat Finnen traditioneel gebruik maken van een ochtend sauna. Zal wel net zo veel waar zijn als dat alle Nederlanders met klompen lopen. Maar in ieder geval… na het onspannende sauna bezoekje zijn we nog even het zwembad ingedoken en ook de whirlpool werd niet overgeslagen. Dus kwamen wij na zo'n drie kwartier geheel relaxed de ontbijtzaal ingelopen waar Wil en Jeroen ook net aangekomen waren. Ook vandaag was het ontbijtbuffet weer heerlijk.

De rest van de ochtend hebben we het rustig aan gedaan, 's middags stond er immers een pittige sneeuwwandeling op het programma. We hebben op de hotelkamers spelletjes (lees: Kolonisten van Catan) gespeeld en genoten van het zonnetje. Zo achter het glas in het zonnetje was het nog behoorlijk warm in een T-shirtje, terwijl het buiten 13 graden vroor.

Net voor twee uur vertrokken we (goed warm aangekleed) richting de Finse turf sauna van het hotel waar we moesten verzamelen voor de sneeuwwandeling. Daar stonden twee instructeurs/begeleiders en een heleboel sneeuwschoenen op ons te wachten en daar waren ook al enkele andere mensen van de groep. Zodra de groep compleet was, kreeg iedereen z'n sneeuwschoenen aangereikt en werd verteld hoe die bevestigd moeten worden. Vervolgens was het tijd voor een warming-up. Met sneeuwschoenen aan en skistokken bij de hand deden we verschillende rek-en-strek oefeningen. Dit ging niet bij iedereen even soepel en het werkte soms ook behoorlijk op de lachspieren, maar we kregen het er allemaal wel behoorlijk warm van.

Toen was het tijd om daadwerkelijk aan de tocht te beginnen. Een begeleider voorop, gevolgd door ongeveer 25 man in een rij en als laatste de tweede begeleider. Het eerste gedeelte ging heel gemakkelijk door en langs het bos over redelijk vlak terrein. Het viel ons wel mee. Je kon nog aardig normaal lopen op die enorm grote sneeuwschoenen. Toen we begonnen aan de klim van de heuvel die we gingen bedwingen, werd het lopen toch al wat zwaarder. Op schuine vlaktes moest je goed op letten dat je de sneeuwschoen recht en volledig op de grond neerzette, dan had je namelijk de meeste grip. Dus, voor iedereen die dit ook ooit gaat doen, niet schuin omhoog lopen en ook niet alleen de tenen gebruiken. Tenzij je het nodig vindt om voor wat extra amusement te zorgen.

Onderweg genoten we van het gepuf en gesteun van de andere wandelaars en van de mooie uitzichten. Zo hebben we onder andere hele mooie dikke ijspegels gezien die vanaf rotsen naar beneden hingen.

Na ongeveer anderhalf uur gelopen te hebben, kwamen we aan op de top van de heuvel. Hier werden we beloond met een schitterend uitzicht over het dal. Op deze plek werd vervolgens door één van de begeleiders hout gehakt om een kampvuur te kunnen maken. Boven het vuur werd een ketel gehangen om water te koken voor koffie en thee. Ook hadden de begeleiders voor iedereen een broodje meegenomen.

Dit was een mooie plek voor wat familie vakantie kiekjes, dus zijn we terwijl we stonden te wachten op de koffie en thee aan de slag gegaan met een kleine fotosessie.

Uiteindelijk hebben we een dik half uur bovenop de heuvel stil gezeten, waardoor we het door-en-door koud kregen. De zon ging steeds lager hangen, dus die droeg ook niet echt meer bij aan de warmtevoorziening. Na het opruimen gingen we dan eindelijk weer lopen, nu terug naar het hotel. Wat ons betrof hadden we ook wel iets eerder kunnen vertrekken. Met verkleumde handjes, ijskoude voeten en klapperende tanden zijn we gaan lopen. Ja… het was inmiddels echt heel koud. De tocht terug naar het hotel werd hierdoor behoorlijk zwaar. Mijn handen deden werkelijk pijn van de kou. Het was wel een erg mooie tocht door het bos en over bevroren beekjes.

Na een klein uurtje begonnen we het eindelijk weer een beetje warm te krijgen. Onderaan de heuvel staken we grote besneeuwde weilanden over. Op een stuk maagdelijke sneeuw hebben we nog met z'n allen een spelopdracht uitgevoerd. Iedereen kreeg een blinddoek en moest vervolgens geblindoekt en hardop tellend 100 stappen rechtdoor lopen. Na de 100 stappen moest je kijken waar je uitkwam en hoe je gelopen had. Aan de sporen in de sneeuw te zien bleken veel mensen toch een behoorlijke afwijking naar links of rechts te hebben. Zo heeft Marijke ongeveer een halve cirkel gelopen. Jeroen kwam van ons vieren nog het beste uit de bus met een behoorlijk rechte lijn. Hierna liepen we weer verder richting hotel.

Nog slechts een vlak stukje door het bos en dan een kort maar zeer steil stuk omhoog. Zeker na het korte steile stuk klauteren waren we weer goed warm. Met de groep nog even wat cooling down oefeningen doen om spierpijntjes te voorkomen. Daarna gauw de sneeuwschoenen en skistokken ingeleverd en de hotelkamers opgezocht waar we nog even konden bijkomen van de inspanning. De één ging lezen, de ander even een dutje doen, weer anderen een spelletje.

Op de terugweg van de sneeuwwandeling, ongeveer 10 minuten lopen van het hotel, hadden we langs de kant van een weg een eettentje gezien. Dus een klein uurtje na terugkomst van de sneeuwwandeling hebben we onze dikke kleding weer aangetrokken om er weer op uit te gaan naar dat eettentje. Naast dat het buiten koud was, was het nu ook nog donker. Bovendien hadden we geen sneeuwschoenen meer aan, dus al glibberend en glijdend duurde de wandeling nu wel iets langer dan 10 minuten. Maar dat maakte allemaal niet uit, want we hadden een restaurant gevonden dat open was. Dat was al lastig genoeg gebleken hier. Komen we bij het eettentje aan, blijkt het een snackbar te zijn met hoogstens twee zitplaatsen. Dit was toch niet helemaal wat we zochten, dus zijn we onverrichter zaken weer teruggekeerd naar het hotel. Toch maar weer aanschuiven aan het buffet.

Al met al was het een leuke en bijzondere dag vandaag. We hadden een mooie maar soms zware sneeuwschoentocht volbracht. Het was koud, maar we hadden de hele dag wel een geweldig zonnetje.