29 mei 2004

Op is op. Vandaag, zaterdag 29 mei, vliegen we weer naar Nederland. Kwart over acht staan we op en een half uurtje later zitten we beneden aan het ontbijtbuffet. Het wordt voor ons vandaag een korte dag (negen uur korter vanwege het tijdsverschil), maar we eten er niet minder om. Vers fruit, een yoghurtje, toast, roerei, worstje en nog een muffin toe. Na het uitgebreide ontbijt gaan we terug naar de kamer om onze drie koffers en twee handbagage tassen wat beter in te pakken. Hopelijk past het nog met alle kleding die we gisteren gekocht hebben. Het is een beetje stampen, maar alles gaat in de koffers en tassen.

Onze vlucht vertrekt vanavond om zes uur en we moeten drie uur van tevoren inchecken, dus zullen we rond twee uur moeten vertrekken vanuit het hotel. Het is nu inmiddels elf uur, dus dat geeft ons nog minimaal twee uurtjes om het centrum van Vancouver weer in te gaan. Shoppen! Op pad dus naar de grote winkelcentra. Het is vandaag weer eens bewolkt, maar het regent gelukkig niet.

Tegen één uur lopen we weer terug naar het hotel. We zijn inmiddels één paar sportschoenen en wat T-shirts rijker. Op de hotelkamer dus nog even deze laatste spullen in de koffer proppen. Zoals geplanned, lopen we om twee uur met de koffers (die merkbaar zwaarder zijn dan tijdens de heenreis) naar de hotellobby. We checken uit en vragen vervolgens om een taxi die ons naar het vliegveld mag brengen. Twee minuten later staat onze taxi al voor het hotel. De rit naar Vancouver International Airport duurt maar een half uurtje, dus zijn we er ruim op tijd. Eenmaal op het vliegveld zeulen we met onze koffers en handbagage eerst naar de tax refund desk. Daar krijgen we op alle bonnetjes van meer dan vijftig dollar een stempel. Hiermee kunnen we in Nederland per post de betaalde belasting terugvragen. Volgens Jeroen z'n berekeningen moeten we zo'n vijfenveertig dollar terug krijgen, dus dat vinden we de moeite wel waard. Hierna zoeken we uit waar we onze bagage kunnen inchecken. Zijn we tenminste even af van die drie zware koffers. Voor de balie waar wij moeten zijn staat al een behoorlijke rij, dus sluiten we maar gelijk aan. Na een half uurtje wachten en langzaam vooruit schuifelen zijn wij aan de beurt. We geven onze vliegtickets en koffers af en krijgen daarvoor de instapkaarten (boarding cards) terug. Gelukkig was geen van de drie koffers te zwaar. Nu we van die logge dingen af zijn, kunnen we eens rond gaan kijken op het vliegveld. We hebben tenslotte nog zo'n kleine twee uur voor we aan boord van het vliegtuig mogen.

Erg veel winkeltjes enzo zijn er niet, dus lopen we al snel naar de douane voor de paspoort controle en de nodige security checks. Na de paspoort controle mogen we doorlopen naar een tweede balie even verderop. Hier moeten we ieder contant(!) vijftien dollar betalen voor de "airport improvement fee" thank you very much. Drie meter voorbij de balie mogen we ons net gekochte airport improvement fee-kaartje weer inleveren bij een streng kijkende forse moeke. Ze scheurt de kaartjes door en stopt ze in een ton waarna we één voor één door de poortjes mogen. Hoe bedoel je werkverschaffing?!

Voorbij de douane zijn meer winkeltjes en eetgelegenheden te vinden. We hebben nog bijna anderhalf uur voordat we aan boord van het vliegtuig kunnen, dus zoeken we een plekje om te zitten. We confisqueren een paar zitplaatsen bij het raam zodat we tenminste naar de vliegtuigen buiten kunnen turen. Ineens valt Jeroen z'n oog op de stopcontacten met de tekst "For Laptop Use". Hé, aansluitpunten voor de laptop... das handig! Jeroen pakt zodoende de laptop erbij en gaat de vakantie-administratie bijwerken. Ik zoek wat kleingeld bij elkaar en ga op zoek naar een laatste chocolade brownie op Canadese bodem. Die is gelukkig snel gevonden, jummie. Wanneer Jeroen klaar is met laptoppen (is dit al een bestaand werkwoord?), neem ik het beestje over om wat te tikken voor ons reisverhaal. Jeroen gaat met de laatste dollars die we nog hebben op zoek naar een tijdschrift. Hij komt tien cent te kort om een computertijdschrift te kunnen kopen, maar het blijkt geen probleem te zijn om dat met de creditcard te betalen. Juist ja, met de creditcard... tien cent. Dat zal je in Nederland (nog) niet lukken.

Om half zes is er beweging bij de gate en kan het instappen beginnen. Per groepje stoelnummers mogen we aan boord van het vliegtuig van Air Canada. We hebben weer een plekje bij het raam, toch leuk. Tien over zes worden de motoren gestart en taxiën we naar de startbaan. Vijf minuten later stijgen we op en verlaten we nu toch echt het geweldige Canada. Vanuit het raampje hebben we een mooi uitzicht op Vancouver. Alles wordt snel kleiner en na enkele minuten komen we in de wolken terecht en is het gedaan met het uitzicht. Even later komen we boven de bewolking te vliegen. We hebben dan wel geen uitzicht meer op de grond, maar we hebben hier wel een lekker zonnetje!

We installeren ons eens goed in de stoelen voor de lange vlucht over de grote oceaan. Zo dadelijk zal er wel een film beginnen. Na de film ook maar even proberen wat te slapen, want wanneer we landen is het alweer de volgende ochtend.