inleiding | reisverhaal | route | reisinformatie en tips | gastenboek | menu
begin reisverhaalvorige paginavolgende pagina

 

26 mei 2004

Wanneer we om negen uur uit bed gaan, is het buiten bewolkt, maar gelukkig wel droog. We ontbijten en rijden vervolgens rond half elf van de camping in Richmond naar de Gulf of Georgia Cannery. Na een kwartiertje rijden zijn we er al.

De Gulf of Georgia Cannery, één van de weinig overgebleven historische visconservenfabrieken, toont de ontwikkeling van Canada's visindustrie aan de westkust vanaf de jaren 1870 tot heden. De verschillende gebouwen van de fabriek aan de Fraser River zoals het ijshuis, de voorraadschuren en de metaalgieterij zijn gebouwd tussen 1894 en 1964 in reactie op de veranderende technologie en behoeften van de industrie.

Tegenwoordig is de Gulf of Georgia Cannery een National Historical Site dat beheerd wordt door de Gulf of Georgia Cannery Society. De meeste objecten in de 10000 objecten tellende museumcollectie hebben betrekking op de zalm-, haring- en heilbot visserij.

Bij de kassa tonen we onze National Historic Sites of Canada pas waardoor we geen entree hoeven te betalen. De caissière vertelt dat er net een rondleiding begonnen is, maar omdat ze nog met een korte introductie film bezig zijn, mogen we stilletjes achter in de kleine filmzaal aanschuiven. Ik denk dat we niet meer dan een paar minuten van de film gemist hebben. De film volgt een meisje die aan haar Opa vraagt hoe het was om te werken in de cannery waarna de Opa begint te vertellen. Best een aardige film, maar behoorlijk op kinderen gericht. Na de korte film schaart iedereen zich achter de gids en begint de eigenlijke rondleiding.

Met een mannetje of vijftien lopen we langs het hele proces van schoonmaken en inblikken van zalm. Een erg leuke rondleiding, want de gids vertelt veel en doet dat ook nog eens op een vermakelijke manier. Je krijgt een erg goed beeld van hoe het vroeger was om in de Gulf of Georgia Cannery te werken. Inclusief de film, duurt de rondleiding ongeveer drie kwartier. Na de rondleiding mogen we zelf nog even rondlopen om de exposities verder te bekijken.

Naast de standaard expositie over haring, zalm en visserij in deze streek, is er ook een tijdelijke expositie over de Search and Rescue Unit (SAR). Via veel interactieve displays wordt de geschiedenis van de SAR toegelicht. Ook worden enkele succesvolle en minder succesvolle reddingsacties beschreven. Best indrukwekkend. Terwijl Jeroen verderop door de expositieruimte loopt, zie ik ineens een knalgele immersion suit liggen. Volgens het bordje erbij moesten reddingswerkers, zodra een noodoproep binnenkwam, zo'n pak binnen twee minuten aanhebben. Met het pak wat hier ligt, mag je proberen of jou dat ook lukt. Ik kijk om me heen en zie niemand, dus waag ik een poging. Schoenen uit en het pak over de kleren aan. Pff, man, wat een gedoe, het stugge pak werkt niet echt mee. Ik krijg het er bloedheet van. Maar na, schrik niet, acht-en-een-halve-minuut heb ik het tig-maten te grote pak aan. Is maar goed dat ik het vak van reddingswerker niet ambieer. Capuchon nog op, flink dichtsnoeren en op zoek naar Jeroen die nog geen idee heeft van wat ik heb uitgespookt.

Jeroen is verderop aandachtig één of ander verhaal op een bord aan het lezen. Ik kan m'n lach nauwelijks inhouden terwijl ik, zo stil mogelijk, in het kanariegele immersion suit op hem afloop. Blijkbaar hoort Jeroen mij toch aankomen, want al vrij snel kijkt hij mijn kant op. De blik van verbazing op zijn gezicht is goud waard! Zo verbouwereerd heb ik hem niet eerder zien kijken, maar het duurt niet lang. Hij schiet in de lach om er volgens mij nooit meer uit te komen. Ik kan m'n lach nu helemaal niet meer inhouden en schater het uit. De tranen rollen over onze wangen van het lachen. Auw, m'n buik doet er pijn van. Jeroen wil mij met het pak aan filmen, maar hij kan z'n videocamera niet omhoog houden van het lachen, laat staan stilhouden. Hij doet een paar pogingen om het vervolgens maar op te geven.

Het kost me wat overredingskracht, maar ik krijg Jeroen zover dat hij het pak aantrekt. Door de combinatie van weinig evenwichtsgevoel en om de vijf seconden in de lach schieten, duurt het aantrekken een eeuwigheid. Maar het lukt. Jeroen staat, met een grote grijns op z'n gezicht, in een knalgele immersion suit midden in de Gulf of Georgia Cannery. Weer komen we niet bij van het lachen. Nu kan ik de videocamera nauwelijks stil houden, maar het staat erop… hetzij wat schokkerig. Door alle lachbuien ben ik helemaal vergeten foto's te maken, maar videobeelden hebben we dus wel.

Terwijl Jeroen het pak weer uittrekt en we allebei een beetje bijkomen van het lachen, valt het ons ineens op dat het wel ont-zet-tend rustig is. Echt stil waren we niet, maar we hebben geen mens gezien. Ik denk dan ook dat we de enige zijn hier. In ieder geval hebben we van deze inspannende expositie flink trek gekregen in een lunch, dus lopen we naar de uitgang. Het museum blijkt geen restaurant te hebben, dus lunchen we maar in de camper op de parkeerplaats. Handig hoor, een huis op wielen bij je hebben.

Na de lunch lopen we weer terug naar de Gulf of Georgia Cannery. We hebben nog niet alles gezien en zijn toch wel benieuwd naar de overige exposities. Wanneer we weer terug het museum in willen, horen we dat het museum eigenlijk gesloten is. Vandaag worden er alleen twee rondleidingen gegeven, verder is het museum dicht. Hm, dat verklaart waarom het zo rustig was daarnet, haha. De gids heeft helemaal niet in de gaten gehad dat wij nog binnen waren dik na het einde van de rondleiding. De caissière annex gids vertelt dat over een kwartiertje de tweede rondleiding van vandaag begint en dat wij dan wel mee naar binnen mogen om de rest van de exposities te bekijken terwijl de andere mensen de rondleiding volgen. Aardige mensen! Het kwartiertje wachten doen we in de souvenirshop. Jemig, wat een rommel wordt er toch verkocht. Niet echt aan ons besteed.

Tegen twee uur gaan we weer het museum in. Iedereen van de rondleiding gaat naar rechts de kleine filmzaal in voor de korte introductiefilm terwijl wij linksaf slaan voor het bekijken van de exposities. Het gedeelte van de expositie wat we vanmorgen niet gezien hebben, gaat vooral over de enorme machines die vroeger gebruikt werden. We lopen een klein uurtje rond en hebben het dan wel gezien. Tegelijk met de mensen van de rondleiding verlaten we het museum.

We stappen weer in de camper en rijden naar een RV-wash om de camper eens flink te schrobben. Morgen moet de camper namelijk weer schoon ingeleverd worden bij Fraserway. Met een stapel quarters op zak beginnen we aan de grote schoonmaak. Met veel water en belachelijk veel zeep schrobben we het vuil dat we in de afgelopen vier-en-een-halve week verzameld hebben van de camper. Vooral op de voorkant van de camper moeten we flink boenen om de vele vliegjes die zich te pletter hebben gevlogen te verwijderen. Een kleine half uurtje later blinkt de camper weer zoals toen we hem meekregen. We zijn wel bijna net zo nat als de camper en ook een flink aantal quarters armer (zo'n 60 stuks, oftewel $15,- ), maar het resultaat mag er zijn.

Met de schone camper rijden we weer naar dezelfde campground in Richmond als de afgelopen nacht. Daar poetsen we nog even de kleine hoekjes en dan hoeft morgen alleen de binnenkant nog. 's Avonds ruimen we vast wat kleding en dergelijke op en zoeken de honderden folders en brochures uit. Het begint al een beetje te voelen alsof het einde van onze huwelijksreis nadert. Maar nadat morgenochtend de camper ingeleverd is, verblijven we nog twee daagjes in een hotel in het centrum van Vancouver. Een soort van cooling-down voordat we weer echt terug naar Nederland gaan.

Zucht... ons laatste nachtje in de camper.


Aantal gereden kilometers vandaag:  23 km


begin reisverhaalvorige paginavolgende pagina