19 mei 2004

De wekker gaat. Het is half negen. Langzaam richt ik me op en klim ik uit bed. Jeroen ziet dat nog even niet zitten en blijft nog een half uurtje lekker liggen. Hij heeft overal spierpijn, zelfs in z'n handen. Bij mij valt het gelukkig nog mee. Een middag met de fiets stuiteren over rotsen, keien en boomwortels in het bos heeft me wel een flinke zadelpijn opgeleverd. Maar de tocht was het harde werken waard. Na een rustig ontbijt parkeren we de fietsen weer in de camper en rijden we, iets over tienen, naar de fietsverhuurder in het centrum van Jasper. Nog een fietstochtje deze morgen trekken we allebei even niet. Jeroen probeerde vanmorgen nog de handrem, die ik gisteren had verbogen, terug te buigen. Metaal terugbuigen gaat niet, dat breekt dan af en dit weet hij ook, maar toch probeerde hij het. Resultaat: een afgebroken handrem en een aardige snee in de hand van Jeroen. Vandaag dus maar niet meer fietsen.

Op weg naar Jasper springt het verkeerslicht (op de grote kruising voordat de weg het centrum van Jasper ingaat) op rood. We stoppen. Een tel later zien we een hert voor onze neus het kruispunt over sprinten. Hij kwam van rechts uit het bos aangerent en had gelukkig het verkeerslicht mee. Binnen twee seconden is het hert weer uit het zicht. Verbouwereerd kijken we naar de plek waar hij het bos weer in dook. Wat een gaaf gezicht! Het ging natuurlijk veel te snel om vast te kunnen leggen op film of foto, maar vergeten doen we dit hert niet. Eenmaal in het centrum brengen we de fietsen terug naar de verhuurder. Ondanks de afgesloten verzekering moeten we toch het gebroken handvat vergoeden. Lekker handige verzekering. We pruttelen even tegen, maar het mag niet baten. We betalen en gaan weer verder. Niet meer aan denken.

Voor vandaag staan de Maligne Lake Road en de Miette Road ten oosten van Jasper op de planning. We verlaten Jasper, volgen een klein stukje van de Yellowhead Highway (oftewel highway 16 voor de nummerfanaten) en slaan dan de 48 kilometer lange Maligne Lake Road in. Net na de bocht de zijweg in zien we vier herten langs de weg. Dat begint goed! Op ongeveer tien kilometer ten oosten van Jasper ligt Maligne Canyon. Hier heeft de Maligne River door de jaren heen een vijftig meter diepe kloof uitgesleten in het kalksteen dat op sommige plekken niet meer dan twee meter breed is. Vanaf verschillende onderling verbonden loopbruggen kunnen we de kloof bekijken. We willen bij de vijfde brug stoppen om daarvandaan langs de kloof naar de eerste brug te wandelen, maar helaas is de weg naar deze brug vandaag afgesloten. We rijden dus verder. Bij het Hanging Valley Viewpoint een stukje verderop stoppen we, maar het uitzicht maakt weinig indruk, dus rijden we snel weer door. Al snel komen we aan bij de Maligne Canyon Parking en parkeren we de camper. Het is inmiddels kwart over elf wanneer we beginnen aan de wandeling langs de bijzondere Maligne Canyon.

Langs het wandelpad staan borden die informatie geven over de kloof, de rivier, de geschiedenis, de geologie, etc. Hiermee is dit meteen een 'self-guided interpretative trail' waar de Canadezen dol op zijn. Wij eigenlijk ook, want zo weet je ook wààr je naar aan het kijken bent en wààrom iets bijzonder is. Vanaf de Maligne Canyon Parking begint de upper trail langs de eerste vier bruggen over de bergkloof die relatief dicht bij elkaar liggen. Het wandelpad gaat via de lower trail ook nog verder naar de lager gelegen vijfde en zesde brug, maar wij houden het bij de upper trail die ongeveer twee en een halve kilometer lang is. Elke brug heeft weer zijn eigen bijzondere uitzicht op de kloof en de Maligne River in de diepte. Anderhalf uur na vertrek staan we weer bij de camper en hebben we er een erg mooie, interessante wandeling opzitten.

TIP: Het leukst schijnt het te zijn om bij de vijfde brug te parkeren en dan naar de eerste brug toe te wandelen. Het is een wat langere wandeling dan alleen de eerste vier bruggen, maar zo zie je pas echt goed hoe bijzonder de Maligne Canyon is. Het begint dan namelijk als een gewoon riviertje, maar hoe verder je loopt, hoe duidelijker en indrukwekkender de bergkloof wordt. Je loopt over een licht stijgend pad langs een steeds dieper en smaller wordende kloof naar de eerste brug toe. De terugweg gaat over hetzelfde pad, maar dan naar beneden toe, dus schiet lekker op.

Terwijl we de Maligne Canyon Parking verlaten en verder over de Maligne Lake Road rijden, beginnen zich boven ons donkere wolken te vormen. Na een kilometer of tien rijden zien we Medicine Lake. We stoppen op een kleine parkeerplaats aan het begin van het meer. In de zomer lijkt dit een meer op elk ander meer, maar in de herfst en winter verdwijnt het water van het meer door gaten in de bodem naar een groot ondergronds grottenstelsel en blijft er alleen een modderige vlakte over met wat waterpoeltjes en stroompjes. Wanneer 's zomers het smeltwater van gletsjers Medicine Lake bereikt, wordt het meer sneller gevuld dan dat het leeg kan lopen en veranderd de moddervlakte weer in een heus bergmeer. De indianen in dit gebied gaven het meer de naam Medicine Lake naar zijn schijnbaar magische krachten. Een paar tellen nadat ik wat foto's gemaakt heb van dit miraculeuze meer en weer in de camper sta, begint het ineens te hozen alsof het nooit meer zal stoppen. Eerst maar even lunchen dan. Terwijl we knus in de camper onze botterhammetjes eten, klettert de regen op het dak. In de verte zien we al weer iets van een blauwe lucht, dus de bui zal zo wel over zijn. Na de lunch rijden we verder over de Maligne Lake Road naar... jawel, Maligne Lake. Rustig aan rijden we langs Medicine Lake en nu zien we ook pas hoe groot het meer eigenlijk is. Nou ja, meer, het is nu niet echt een meer. Grote modderige vlaktes met beekjes worden afgewisseld door compleet verdroogde bodem die zelfs scheuren vertoont zo droog. Heel bizar.

De Maligne Lake Road eindigt bij Maligne Lake, het grootste gletsjermeer van de Rockies en het op één na grootste van de wereld. Het is 22 kilometer lang en op het diepste punt 92 meter diep. Wanneer we dit meer bereiken regent het gelukkig niet meer en komt de zon zelfs weer voorzichtig tevoorschijn. Tussen Leah Peak, Samson Peak en Mount Paul aan de linkerkant en Mount Charlton, Mount Unwin, Mount Mary Vaux en Llysfran Peak aan de rechterkant ligt dit meer er pittoresk bij. Het is er ook heerlijk rustig. Op twee andere mensen en een paar eekhoorntjes na, zijn we de enige hier. Maligne Lake ontstond nadat een grote aardverschuiving een natuurlijke dam creëerde in de vallei. De dam voorkwam dat smeltwater van de gletsjers weg kon stromen en dit hoopte zo op tot het huidige meer. Het meest populaire uitje hier is een boottochtje naar Spirit Island, maar doordat het meer nog voor een deel bevroren is, zit zo'n boottochtje er voor ons niet in. Wel jammer, want de uitzichten schijnen tot de mooiste van de Canadese Rockies te behoren. Op bijna elke kalender met landschapsfoto's kom je wel een foto tegen van Spirit Island in Maligne Lake. In elke reisgids over Canada trouwens ook.

Een kwartier nadat wij hier zijn aangekomen, worden er drie bussen Japanners uitgeladen en is het gelijk gedaan met de rust en stilte. Wij houden het dan ook voor gezien en lopen weer terug naar de camper. Net nadat we wegrijden komt de regen weer met bakken naar beneden. Hebben de Japanners even pech, hihi. Echt onvoorstelbaar dat we net nog een zonnetje hadden.

We rijden over dezelfde weg weer terug richting Yellowhead Highway. Tussen de buien door zien we na Medicine Lake ineens een eland (moose) rechts van de weg staan. Yes! Tòch nog een eland. Eindelijk! Langzaam rijden we wat dichterbij. Volgens Jeroen is het een vrouwtje, want deze is niet erg groot. Helaas heeft hij, pardon, zij nog geen gewei, maar een eland is het. Het beest staat een meter of vijf van ons vandaan heerlijk te grazen in de berm. Af en toe kijkt ze op, maar gaat dan onverstoorbaar weer verder met eten. Na een tijdje kijken en de noodzakelijk foto's en video opnamen, rijden we weer verder. Nu extra goed de berm in de gaten houdend voor nog meer wildlife. Het wordt beloond, want even later zien we ook nog een hert en net voorbij de zijweg voor de zesde brug van de Maligne Canyon zien we een nog groter hert. Na wat flinke regenbuitjes komen de dieren dus naar buiten. Net voordat we de snelweg opdraaien, spotten we nog twee herten.

Het is kwart over drie wanneer we de Yellowhead Highway weer op rijden richting de Miette Hot Springs. Ineens ziet Jeroen een wolf de snelweg oversteken. Ik grijp naar de foto camera achter m'n stoel, maar helaas, de wolf verdwijnt in het bos en ik ben te laat voor een foto. Die stomme opstarttijd ook van digitale camera's. Net voordat we weer gas willen geven (we staan bijna stil op de snelweg, sorry) zien we links een wolf de struiken in duiken. Deze had dus ook wel de weg over willen steken, maar door onze komst ging dat niet meer. We rijden weer verder en laten de wolven achter ons. Jammer dat het allemaal te snel ging voor een foto.

Enkele kilometers verderop zien we in de verte een aantal auto's op de vluchtstrook staan. Daar moet dus iets te zien zijn. Zou het een beer zijn? Ik pak m'n foto camera er maar vast bij, vastberaden om nu wel op tijd te zijn voor een foto. We stoppen op de vluchtstrook achter een andere auto en zien dan dat het om een paar herten gaat die aan de rand van het bos aan het grazen zijn. Dit beeld begint, het klinkt heel decadent, toch wel wat gewoontjes te worden. Zonder foto's te nemen rijden we door. Even later zien we drie berggeiten langs de weg. Die zijn interessanter, maar nu kunnen we niet stoppen omdat er een auto vlak achter ons rijd. Dan zien we links van de weg weer een groepje herten. Vier stuks om precies te zijn. Maar deze herten hebben een gewei en zijn daarmee veel stoerder dan de herten van zo net, dus stoppen we nu wel voor een foto'tje. De Yellowhead Highway is verder qua uitzicht niet zo bijzonder, maar qua wildlife is er dus veel te zien vandaag. Bij Jasper Lake (links van de weg) en Talbot Lake (rechts van de weg) is de omgeving weer wat interessanter. Een kilometer voor de afslag voor Miette Road zien we, net voorbij het bord 'pas op voor wilde schapen', een grote kudde wilde schapen (mouflon). Ze staan links van de weg en rechts van de weg en midden òp de weg. We rijden de vluchtstrook op om even te kunnen stoppen en te kijken. Ze trekken zich niets aan van het verkeer en steken zo nu en dan rustig de snelweg over. Gekke beesten. Lelijk trouwens ook.

Eenmaal weer op pad, verlaten we na korte tijd de snelweg en rijden we Miette Road op. Bij de Punch Bowl Falls aan het begin van deze weg maken we een korte stop. De waterval die daar te zien is, is geinig, maar zeker niet indrukwekkend. Waarschijnlijk is deze mooier in de zomer, wanneer er meer water stroomt. We vervolgen met veertig kilometer per uur onze weg de berg op terwijl we de berm afspeuren naar beren. Aan het begin van de weg werd namelijk met een drie bij twee meter groot bord gewaarschuwd voor beren. We speuren de omgeving dus goed af, want een beer willen we wel zien. Na de derde bocht in de weg zien we weer een hert. Twee en een halve kilometer voor de warmwaterbron van Miette Hot Springs spring ik op in m'n stoel. Daar... een zwarte beer aan de linkerkant van de weg. Er rijd verder niemand achter ons, dus stoppen we de camper. De beer loopt vlak naast de weg rustig aan door de berm en trekt zich niets van ons aan. Jeroen krijgt alle tijd om deze beer vast te leggen op video. Terwijl de beer het bos weer inloopt, kijken we hem nog even na en rijden dan verder richting ons doel, de Miette Hot Springs.

Het is vijf uur wanneer we aankomen op de parkeerplaats van de Miette Hot Springs, met 53.9°C de heetste warmwaterbron van de Rockies. We besluiten eerst te eten en daarna de hot springs in te gaan. We hebben vandaag nog niet geluncht, dus een vroege avondmaaltijd gaat er wel in. Anderhalf uur later lopen we, helemaal 'ready for some relaxation', over het parkeerterrein naar de warmwaterbron. Er zijn drie zwembaden die gevoed worden door de bron. Het water van de bron wordt gekoeld tot een aangename 39°C. Dit is goed vertoeven. Heerlijk liggen we in het water te badderen en praten terwijl we uitkijken over de bergketen Ashler Ridge. Dan gaan we de andere twee baden verkennen. De kleinere hot pool naast het restaurant/café heeft een watertemperatuur van 41°C. Pff, die twee graden warmer merk je echt wel. Lang houden we het er niet uit. Het laatste zwembad is een met 14°C een koudwaterbad. Eerst tot de enkels erin en je daarna in één keer laten zakken tot je kopje onder bent. Jeroen ziet het niet zitten, maar ik vind de afwisseling van heet en koud heerlijk. Hierna weer in het grote bad lekker liggen soezen. Af en toe regent het, maar daar trekken we ons niets van aan. Nat zijn we toch al. Zo aan het einde van de dag is het er ook lekker rustig en kunnen we in alle rust genieten. Na een ruim uur houden we het voor gezien. Na het omkleden lopen we nog het café in voor een overheerlijke cherry-cheese cake met koffie en thee. We smullen... en gloeien nog na van het warme water. Tegen negen uur stappen we de camper in en rijden we terug naar Jasper.

Onderweg zien we weer een berggeit, enkele herten, een groep van wel meer dan dertig herten, een kleinere groep herten, nog meer herten en net voor Jasper nog een paar herten. Voor de derde nacht op rij staan we op Whistler Campground, net buiten Jasper. Terwijl we langs de rand van de camping naar onze plek rijden, ziet Jeroen in de schemering ineens een grote zwarte beer lopen. Oké, deze beer struint dus op zo'n vijftig meter langs de buitenste rij campers op de camping. Fijn. Vannacht ga ik in ieder geval niet meer de camper uit. Tegen middernacht begint het weer flink te regenen, dus gaan we slapen met een ritmisch getik op het dak. De gedachte van een grote zwart beer op nog geen honderd meter van de camper verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Zzzzzzz, lekker slapen...

Vandaag zeer wisselvallig weer gehad. Zon, maar ook regen, terwijl de lucht er niet echt grauw of triest uit gezien heeft. We hebben in ieder geval weinig last gehad van de regen, want die viel voornamelijk wanneer we net weer in de camper zaten, tijdens ons bezoek aan de warmwaterbron en aan het begin van de avond.

Aantal gereden kilometers vandaag:  231 km