16 mei 2004

Vandaag doen we rustig aan, we zijn toe aan een soort van rustdag. We zien veel, doen veel en moeten het nu even allemaal laten bezinken. Een dagje met lekker weinig op de planning dus.

Tegen half tien staan we op. We zijn zo gewend vroeg uit de veren te gaan, dat half tien al als uitslapen voelt. Heerlijk! We ontbijten rustig en vertrekken pas tegen half elf van de camping in Lake Louise. Vandaag is het tijd voor een eerste gedeelte van de Icefields Parkway, de beroemde panoramaweg die van Banff tot Jasper reikt. Een toeristische topattractie! Maar voor we daaraan beginnen, rijden we eerst naar het Visitor Centre in Lake Louise. Daar krijgen we een mooi kaartje mee waarop de bezienswaardigheden langs de Icefields Parkway staan aangeven. Erg handig. Ook nog even de weersverwachtingen nakijken. Mooi... als het goed is wordt het vandaag ongeveer 17 graden Celsius met veel zon en een paar hoge wolken. Morgen verwachten ze zelfs 18 tot 20 graden en een strakblauwe lucht. Beter weer dan dat kun je niet wensen voor de Icefields Parkway!

We wisselen in het Visitor Centre gelijk ook wat geld, zodat we exact veertien Canadese dollars contant geld hebben voor de overnachting op Musquitto Campground. Dit is namelijk een camping zonder medewerkers op locatie. Hierdoor moet je jezelf registreren en de overnachting contant betalen door geld in een enveloppe te doen. Musquitto Campground is dus een self-registration campground. We vinden ons zelf nu even heel slim dat we er al aan denken om geld te wisselen voor de camping van vanavond. :-)

Dan is het zover... een paar kilometer buiten Lake Louise rijden we Highway 93 op, de Icefields Parkway. Vanaf de eerste kilometer is het een weg door een prachtig landschap. Zeker met het zonnetje dat zo nu en dan tevoorschijn komt. Al na drie kilometer op de Parkway komen we aan bij de eerste stop, Herbert Lake. Het uitzicht over het stille Herbert Lake en de daaromheen liggende bossen is een aardige binnenkomer. We rijden verder en onze volgende stop is, zestien kilometer vanaf het beginpunt, Hector Lake Viewpoint. Dit is het op één na grootste meer van Banff National Park. Het uitzicht wordt enigszins beperkt door de bomen, maar toch hebben we mooi zicht op dit, nog grotendeels bevroren, meer. Ten oosten van het meer ligt Mount Hector, de 3400 meter hoge bergtop is herkenbaar aan de top die uit lagen is opgebouwd.

Een paar kilometer verder en we rijden Mosquito Lake Campground op. Onze tocht over de Icefields Parkway zit er alweer op voor vandaag. Het is pas tegen twaalf uur en we hebben maar 35 kilometer op de teller van de camper gezet, maar toch houden we het voor vandaag gezien. Onze rustdag, weet je nog.

Bij het informatiebord pakken we een registratie formulier mee, maar voordat we deze invullen zoeken we eerst een kampeerplekje. We zijn nu de enige op de camping, maar toch gaat het vinden van een geschikt plekje niet gemakkelijk. Grote delen van de camping ligt namelijk nog bedekt onder zeker een halve meter sneeuw. We rijden een pad in, maar na zo’n dertig meter is de weg versperd door een muur van sneeuw. Gelukkig zijn we een paar meter terug een sneeuwvrij kampeerplekje gepasseerd, dus met veel vooruit en achteruit steken (met links en rechts sneeuw, heeft het pad wat van zijn breedte moeten prijsgeven) parkeren we de camper in het enige vrije plekje aan dit pad. Mooi, wij staan!

Registratieformulier invullen, veertien dollar in de enveloppe stoppen en het geheel in de registratiebus bij het informatiebord stoppen. Te voet gaan we de camping verder verkennen. Het is heerlijk rustig en de zon begint al uitbundig te schijnen. Koud is het wel, maar daar kun je op kleden. Aan de rand van de camping loopt een beekje, verrassend genoeg Mosquito Creek geheten. Met de zon die op het water en op de sneeuw schittert, is het een erg mooi plaatje.

Eenmaal weer in ons huis-op-wielen, halen we de gezelschapsspellen erbij. Op deze camping hebben we niet de beschikking over elektra, dus een filmpje kijken op de laptop is er niet bij. We vermaken ons zodoende met het kaartspel van Kolonisten van Catan, met het eeuwenoude, maar altijd leuke, Yahtzee en een goed boek.

Rond vijf uur hebben we geen zin meer om binnen te zitten, dus gaan we alsnog even naar buiten om van het zonnetje en de omgeving te genieten. We steken de weg over en volgen een pad langs Mosquito Creek voor een korte wandeling door de sneeuw. Maar na nog geen honderd meter langs het beekje gelopen te hebben, zijn we het pad al kwijt. Onvindbaar door de sneeuw. We weten dat het pad hier ergens aan de overkant van het beekje verder gaat, maar waar kunnen we het water oversteken??? Er liggen wel veel stenen en rotsen in het water, maar door de sneeuw en ijs kun je die niet meer goed zien. We dagen elkaar nog even uit om over de rotsen, ijs en sneeuw naar de overkant te klauteren, maar allebei hebben we weinig zin in een nat pak, dus keren we om en lopen we terug naar het beginpunt. Daarvandaan volgen we een ander pad dat heuvelopwaarts het bos in gaat. Maar ook hier is na een aantal stappen al niets meer terug te vinden van een wandelpad. We lopen stug door, want we zijn uit op een avontuur! Om de paar stappen zakken we tot wel boven onze knieën weg in de sneeuw. Avontuurlijk is dit wel. Voorzichtig en langzaam lopen we zo door het verlaten bos. Elke keer als één van ons onverwacht wegzakt in de sneeuw, schiet de ander in de lach. Veel herten en ander wildlife zullen we door ons harde gelach wel niet tegenkomen, maar lol hebben we in ieder geval wèl. Na een half uur banjeren door de diepe sneeuw, keren we om en volgen we ons zigzaggend spoor weer terug naar het begin. In de camper kunnen we weer lekker opwarmen en opdrogen.

Om elf uur duiken we ons bed al in, want morgen willen we vroeg op pad gaan om de rit over Icefields Parkway te vervolgen. We hebben hoge verwachtingen voor morgen!

Aantal gereden kilometers vandaag:  35 km