15 mei 2004

Kwart over negen verlaten we het rustige Williams Lake Campground en rijden we naar Revelstoke. Het is helaas weer erg bewolkt, maar de zon schijnt er al snel beetje bij beetje doorheen. Het maakt dat de omgeving er gelijk een stuk vrolijker uitziet. Zodra we in het centrum van Revelstoke aankomen, zien we dat er een farmers market aan de gang is (elke zaterdagochtend van mei tot oktober en december). Links en rechts van de winkelstraat staan allemaal marktkraampjes en het is er gezellig druk. We lopen de markt over en zijn erg verbaast bij een kraam ineens een Friese vlag te zien. Ze verkopen daar Friese koek, stroopwafels en meer van ons Hollands goed. We kopen er niets, we zijn tenslotte in Canada en dan gaan we geen stroopwafels kopen bij een stel Nederlanders. Terwijl we verder lopen valt ons op dat hier eigenlijk wel erg veel Nederlanders zijn. De meeste daarvan zijn duidelijk geen toerist. Revelstoke is blijkbaar in trek (geweest) om naar toe te emigreren.

Na de wandeling over de markt, lopen we nogmaals het Visitor Centre in om te kijken of de Revelstoke Dam, de waterkrachtstuwdam van Revelstoke, te bezoeken is. Dat is die dus niet, niet vandaag tenminste. Pas vanaf the May Long Weekend (het weekend van Hemelvaartdag dus) is de dam open voor toeristen. Dan willen we weten welke wandelpaden in Mount Revelstoke National Park open zijn. Maar voor zover de man achter de balie weet, zijn ze nog allemaal dicht, vanwege sneeuw op de paden. Ook de Skunk Cabbage Trail, waarvan we gisteren hoorde dat deze open zou zijn. De wandelpaden zijn doorgaans vanaf the May Long Weekend weer open. Hmm, das niet goed. We besluiten dan ook niet langer in Revelstoke te blijven, maar om terug te rijden naar Lake Louise, weer via de parken Revelstoke, Glacier en Yoho. In Revelstoke heb je nog het Railway Museum, dat vandaag wel open is en interessant schijnt te zijn, maar wij hebben niets met treinen, dus slaan we dit spoorwegmuseum over.

Een paar kilometer buiten Revelstoke, rijden we Mount Revelstoke National Park alweer in. De Meadows in the Sky Parkway is inderdaad afgesloten, maar dit wisten we al voordat we überhaupt naar Canada zouden gaan. Deze bochtige weg naar de bloemrijke alpine weien is namelijk meestal pas ver in juli sneeuwvrij. Mocht je tussen juli en september naar Canada gaan, dan is deze weg niet iets om over te slaan. Het schijnt schitterend te zijn. Mooie uitzichten en leuke, korte wandelingen.

Wanneer we de borden zien die de Skunk Cabbage Trail aangeven, besluiten we toch deze wandeling te proberen. Op de borden staat namelijk niet dat deze gesloten is. Ja, we zijn de ervaring van gisteren niet vergeten, maar we proberen het, heel koppig, toch even. Het parkeerterrein is leeg, wanneer we erop rijden. We kijken goed rond, maar niets geeft aan dat deze wandeling gesloten is. We lopen de boardwalk op van de 1,2 kilometer lange Skunk Cabbage Trail. Het eerste gedeelte gaat door het bos, maar dan komen we aan bij het moerassige gebied waar het om gaat. Het houten pad ligt maar tien centimeter boven het water van het moeras. In dit gebied leven bevers, muskusratten en veel verschillende soorten vogels. Bevers en ratten zien we niet, maar wel een aantal mooie vogels. Op de verschillende uitkijkplatforms liggen grote, plastic boeken met informatie over dit gebied in de vorm van aantekeningen en schetsen van een bioloog. Erg informatief en leuk gedaan, maar helaas ontbreken veel bladzijden of zijn ze kapot. Dan zien we de plant waaraan deze wandeling zijn naam dankt, de Skunk Cabbage, een stinkende Noord Amerikaanse moerasplant. We hebben ze deze vakantie al eens eerder gezien (met hun gele bloem vallen ze ook wel op), maar nooit geweten dat het een moerasplant is met een onaangename geur en een geinige naam. Deze plant vergeten we niet meer.

Aan het einde van de korte wandeling ligt een gastenboek. We bladeren er doorheen en zien dat er in de afgelopen twee weken meerdere mensen deze wandeling al gedaan hebben. Wij kunnen dan ook geen reden bedenken waarom dit pad dicht zou zijn. Sneeuw ligt er absoluut niet meer. Bij het gastenboek lezen we ook waarom veel van de plastic boeken beschadigd zijn. Een paar jaar geleden huisde een zwarte beer met jong in dit gebied. Ze vonden de boeken leuk speelgoed, maar tegen spelende beren waren ze dus niet bestand. Het is alweer een paar jaar geleden dat dit is gebeurd, maar de boeken zijn helaas sindsdien niet gerepareerd. Terug op de parkeerplaats zien we dat we niet langer de enige hier zijn. Naast onze camper staat nog een camper en verderop staan drie auto’s. Een gezin is aan het picknicken aan een houten tafel. Twee senioren bestuderen het informatiebord over deze wandeling. Als er één schaap over de dam is, ... :-)

We stappen weer in de camper en rijden verder Mount Revelstoke National Park in richting Golden. De zon schijnt inmiddels een stuk uitbundiger dan vanmorgen, waardoor de rit door dit nationale park nu een stuk interessanter is. De panorama uitzichten op de bergen zijn geweldig.

Bij de Giant Cedars Trail hangt helaas wel een bord dat het wandelpad gesloten is. Jammer, deze korte wandeling langs grote cederbomen, waarvan een aantal wel meer dan 800 jaar oud zijn, wilden we graag doen. Een paar kilometer na de Giant Ceders Trail rijden we Revelstoke National Park alweer uit. Zestien kilometer verder en we rijden Glacier National Park in. Van onze rit door dit park van gisteren, weten we dat alle wandeling gesloten zijn, dus rijden we in één ruk door. Bij het verlaten van Glacier National Park passeren we ook weer de grens tussen Pacific en Mountain Standard Time en moet de klok dus nu een uur vooruit.

Wanneer we het kleine plaatsje Donald naderen (kan er niets aan doen, maar ik moet gelijk aan Donald Duck denken), besluiten we daar te stoppen om te lunchen. We nemen de afslag naar het dorp, maar zien dan dat Donald niet eens de status gehucht verdient. Lettelijk twee straten en vier huizen. Niet echt een plaatsje om gezellig buiten te lunchen, dus we rijden weer verder. We rijden langs enkele weilanden terug naar de snelweg. Maar dan zie ik opeens iets zwarts bewegen aan de overkant van zo’n weiland. Jeroen zet gelijk de camper aan de kant van de weg en ik gris naar de verrekijker. Ja hoor, goed gespot! Het is een grote zwarte beer. Zeker een volwassen exemplaar. Hij loopt, op zo’n 150 meter van ons vandaan, langs de rand van het bos. We blijven een tijdje naast de camper staan kijken door de verrekijker en telelens. Wanneer we wegrijden en een huis passeren, twijfelen we even of we de bewoners moeten waarschuwen dat er een zwarte beer langs hun achtertuin loopt. Maar, bedenken we, ze zullen het wel gewend zijn hier.

In Golden stoppen we alsnog om te lunchen. Tijdens de lunch belt Jeroen met Air Canada om onze vlucht terug naar Nederland te bevestigen. De dame van Air Canada aan de andere kant van de lijn vertelt dat onze terugvlucht van Londen naar Amsterdam is geannuleerd. Ahhh, nee hè!! Ze boekt ons gelijk over naar een latere vlucht. Gelukkig op dezelfde dag, maar het betekent wèl nog eens twee uur extra wachten tijdens onze tussenstop op London Heathrow Airport. Fijn! NOT. We laten ons telefoonnummer achter, zodat ze ons kunnen bereiken voor het geval er nog meer wijzigingen nodig zijn. Toch wel blij dat we nu gebeld hebben. Voor hetzelfde geld horen we dit pas wanneer we op Heathrow staan. Tegen die tijd is er vast geen plek meer op de eerstvolgende vlucht naar Amsterdam. Nu is het in ieder geval alvast geregeld.

Na de lunch gaan we gelijk weer verder richting Yoho National Park. Inmiddels hebben we een behoorlijk blauwe lucht met een lekker zonnetje boven ons. Alleen boven de bergen blijft het flink bewolkt. Wanneer we Yoho National Park binnenrijden, zien we al na een paar kilometer de zijweg die ons naar het begin van de Wapta Falls Trail brengt. We parkeren de camper en beginnen aan de bijna twee en een halve kilometer lange wandeling naar de Wapta waterval. Het pad gaat eerst door open terrein, maar duikt na een paar honderd meter het bos in. Steeds duidelijker horen we het geruis van de waterval. Na een half uur lopen zien we de indrukwekkende waterval dan ook. Door zijn vorm (breed en niet hoog), is de waterval net het kleinere broertje van de Niagara watervallen.

Boven aan de waterval kijken we hoe het water van de Kicking Horse rivier met een flink kabaal naar beneden stort. Een machtig gezicht. Dan volgen we een pad dat redelijk steil naar beneden loopt en uitkomt op een klein houten platform waar vandaan we een nòg mooier uitzicht hebben op de brede Wapta Falls. Nieuwsgierig naar het uitzicht vanaf een nog lager niveau, dalen we via het pad verder af. Nu zien we de waterval echt in zijn volle glorie met een regenboog erbij. Via hetzelfde pad kun je helemaal afdalen tot aan een kiezelstrand onderaan de waterval, maar Jeroen heeft daar weinig zin in. Hij heeft allang bedacht dat we dan ook het hele pad weer naar boven moeten klauteren... en daarmee heeft hij wel een punt. We lopen dus over hetzelfde pad weer terug naar het uitzichtpunt bovenaan. We merken dat de meeste mensen genoegen nemen met het mooie uitzicht van bovenaf, maar het pad even naar beneden nemen levert mooiere uitzichten op en het is er ook rustiger. Na nog een laatste blik op de waterval lopen we over hetzelfde pad weer terug naar de camper. In totaal zijn we anderhalf uur op pad geweest. Qua wildlife zien we tijdens deze stop welgeteld één eekhoorn. Zeker teveel lawaai gemaakt?!

Eenmaal weer op de snelweg rijden we in een stuk door naar Lake Louise, waarmee we dus weer aankomen in Banff National Park. Nog even snel boodschappen doen in het dorp en dan zoeken we op dezelfde camping als eergisteren een plaatsje voor de nacht.

Aantal gereden kilometers vandaag:  256 km