12 mei 2004

Acht uur staan we op. Vannacht heeft het weer gesneeuwd, maar het is droog wanneer we tegen negenen van de camping rijden. We willen vandaag alsnog de Marsh Loop Trail lopen, die bij de Cave and Basin begint. Dit waren we gisteren al van plan, maar toen hebben we onbedoeld de kortere Marsh Boardwalk Trail gelopen. Nieuwe dag, nieuwe kansen, denken we maar.

Rond half tien beginnen we aan de wandeling die we, vanaf de Cave and Basin gezien, rechtsom lopen. Over een breed pad lopen we langs het moeras (marsh). Na een paar minuten lopen, breekt de zon ineens door de wolken. Zo wandelen we lekker in de frisse buitenlucht. Het is best wel koud vandaag, maar met het zonnetje erbij, is het heerlijk wandelweer. Verderop het pad zien we twee Canadese ganzen waggelen. Wanneer we voorbij lopen, gaan ze het water in. We kijken ze na tot ze in het riet verdwenen zijn. Het moerassige gebied is heel dicht, maar laag begroeit. Even later spot ik een eland. Hij ligt op zo'n zestig meter van ons vandaan in het moeras. Terwijl we het dier door de verrekijker bekijken, richt ineens een tweede eland zijn hoofd op vanuit het hoge gras. Deze heeft alweer een klein, maar mooi gewei. Schitterend! We volgen elke beweging met de verrekijker.

Het pad buigt af naar links, waardoor we in een grote boog om de twee elanden lopen. Links kijken we nog steeds uit op het moeras, terwijl we rechts nu zicht hebben op Bow River. Een brede rivier met links en rechts hoge naaldbomen. Ineens horen we twee stellen Canadese ganzen enorm tegen elkaar tekeer gaan. Laag over het water vliegt het ene stel richting de andere, ze gakken flink en vliegen dan snel weer weg. Zo gaat het een paar keer heen en weer. Wat een kabaal! Het duurt even voor de rust en stilte terugkeert, maar het is wel mooi om te zien. We genieten. Net als we verder willen lopen, zien we links van ons een klein hert achter de bomen vandaan komen. Zodra het hert ons ziet blijft hij stil staan. Kunnen we dus mooi een foto'tje nemen. We laten het hert lekker zijn gang gaan en lopen verder. Het pad gaat langs Bow River verder door het bos. Het is heerlijk rustig, pas tegen het einde van de wandeling komen we een paar andere wandelaars tegen. We zien meer wildlife dan mensen. Geweldig toch!

De wandeling eindigt bij de Marsh Boardwalk Trail voor het Cave and Basin. Ondanks dat we hier gisteren ook zijn geweest, lopen we over de boardwalk toch nog even naar het uitzichtpunt over het moeras voor een foto. Daar zien we in de verte, aan de overkant van het meer, twee elanden lopen. Ze lopen langs het pad waar we een klein uurtje geleden zelf gelopen hebben. Dat moeten haast wel de twee elanden zijn die we in het moeras hebben zien liggen. Nu blijkt pas echt hoe groot die beesten zijn. Het is elf uur wanneer we weer bij de camper zijn. We hebben een geweldige ochtendwandeling achter de rug met veel wildlife. Zes Canadese ganzen, twee elanden, een hert, vijf eekhoorns en veel verschillende soorten vogels.

We gaan de camper weer in en rijden naar Bow Falls. De lage, brede waterval is mooi, maar niet spectaculair. Helaas komen er net drie touringbussen aan, dus is het er gelijk stikdruk. We hebben het er snel gezien. Snel een foto (leuk voor thuis) en we rijden weer weg. We gaan snel even Banff in om bij het bezoekerscentrum informatie te halen over de Bow Valley Parkway, de route tussen Banff en Lake Louise parallel aan Highway 1. Deze toeristische route schijnt erg mooi te zijn. Ook veel kans op het zien van wildlife (vooral in de schemering). Vijf minuten buiten Banff rijden we de Bow Valley Parkway op richting Lake Louise. De maximum snelheid op deze weg is 60 km/uur dus we kunnen rustig de omgeving bekijken. Even later zien we in een flits een hert de bossen induiken. De eerste stopplaats die we tegenkomen is Backswamp waar informatieborden over Bow River staan. Dat staat tenminste in onze reisinformatie, maar jammer voor ons, er zijn geen informatieborden te zien. Waarschijnlijk hangen ze er alleen 's zomers. Wel hebben we er een mooi uitzicht over Bow Valley. De Muleshoe picknickplaats, enkele kilometers verderop, slaan we over.

Ongeveer halverwege de Bow Valley Parkway, nog voor de kruising naar Highway 93 richting Radium, ligt Johnston Canyon. Hier lunchen we op de parkeerplaats in de camper. Daarna beginnen we aan de wandeling naar de Upper en Lower Falls. Na tien minuten wandelen langs een beekje door het bos komen we aan bij een bergkloof. Deze kloof heeft zich minder dan duizend jaar geleden gevormd toen gletsjers zich terugtrokken uit dit gebied. In relatief korte tijd heeft het water van de beek zich een weg gebaand door het zachte kalksteen. Over houten steigers lopen we middendoor de kloof. Erg mooi allemaal: de steile rotswanden, het heldere beekje beneden, de bomen die op de meest onmogelijke plaatsen groeien, de sneeuw en het ijs dat nog op sommige verscholen plekken ligt. We kijken onze ogen uit. Een klein half uurtje na vertrek komen we aan bij de Lower Falls. Een spectaculaire waterval van twintig meter hoogte. We lopen voorzichtig (het is erg glad!) door een natuurlijke tunnel die ooit door het stromende water is uitgesleten. Hierdoor komen we heel dicht bij de waterval te staan. De spetters voelen we in ons gezicht. Wat een natuurgeweld!

We besluiten door te lopen naar de Upper Falls, een wandeling van anderhalve kilometer. Via trappen gaat het pad snel omhoog en daarmee verlaten we de bergkloof. We lopen verder door een bos van naaldbomen langs de rand van de kloof. Het is hier duidelijk veel minder druk dan op het pad naar de Lower Falls. Wel lekker eigenlijk. We komen verschillende keren kleine watervallen tegen, voordat we uiteindelijk bij de Upper Falls aankomen. Een bord feliciteert ons met het bereiken van deze waterval. Toch leuk zo'n felicitatie, het voelt gelijk als een grote prestatie. Vanaf het houten platform hebben we goed zicht op de veertig meter hoge waterval. Op de rotswanden naast de waterval zien we nog veel sneeuw en ijs liggen. Ook 's winters schijnt deze waterval een geweldige attractie te zijn, want dan is de waterval grotendeels bevroren. Na wat foto's en een laatste blik, lopen we de 2,7 kilometer weer terug naar de camper. Zodra we de Lower Falls weer bereiken, komen we weer terecht in de drukte. Het zal hier wel een drukte van jewelste zijn in het hoogseizoen. Wanneer we weer bijna terug zijn bij het begin, zien we her en der mantelgrondeekhoorns (golden mantled ground squirrel) over de rotsen schieten. Deze grappige beestjes zijn erg herkenbaar aan de strepen op hun rug. Eentje blijft anderhalve meter voor m'n neus stilstaan, dé kans voor een mooie foto. Rond drie uur zijn we weer aan het beginpunt van de wandeling. We willen in het restaurant wat gaan drinken, maar helaas zijn ze gesloten wegens een verbouwing.

We stappen weer in de camper en rijden verder. Bij Castle Mountain Junction nemen we Highway 93 richting Radium. Na een paar kilometer passeren we de grens tussen Banff en Kootenay National Park, de Vermilion Pass. Het hoogste punt van de Vermilion Pass (1651 meter) markeert ook de Continental Divide, de scheidingslijn tussen twee oceanen. Aan de ene kant van de Continental Divide stroomt het water naar de Grote Oceaan (Pacific Ocean) en aan de andere kant naar de Atlantische Oceaan (Atlantic Ocean). Hier stappen we uit de camper om de korte Fireweed Trail te lopen. In 1968 heeft er in dit gebied een grote bosbrand gewoed en deze wandeling gaat hier dwars doorheen. Onderweg zijn informatieborden die meer vertellen over de gevolgen van een brand. Een bosbrand blijkt de manier van de moeder natuur te zijn om de vegetatie te verrijken en om voor verjonging te zorgen. Een brandje dunt het bos uit en daardoor krijgen jonge boompjes en andere lage vegetatie de kans te groeien. Zo'n jong en open bos trekt vervolgens ook weer andere diersoorten aan. Gelukkig heeft een bosbrand dus ook z'n nut. Zondermeer een interessante wandeling.

Na de wandeling volgen we weer de snelweg door Kootenay National Park. Van het uitzicht op de bergen kunnen we niet veel meer genieten door de erg laaghangende bewolking. Wat we nog wel van de bergen kunnen zien, is vooral bedekt met sneeuw. Tijdens de eerste helft van de rit door dit park vallen vooral de door bosbrand geteisterde gebieden op. Stukken van bruin en zwart worden afgewisseld door een beetje groen. Mede door het grauwe weer, ziet het er allemaal erg somber uit. Ja hoor, het begint te regenen, dat kan er nu ook nog wel bij. Even later zien we dat het bezoekerscentrum ook nog eens gesloten is. Vandaag is het woensdag, dus we hebben pech, want het centrum is in deze periode alleen op vrijdag, zaterdag en zondag open. We beginnen een beetje te balen van deze saaie rit.

Maar even later begint langzaam de bewolking wat hoger te hangen waardoor we wat meer kunnen zien van de bergen. Dan zie ik, aan de linkerkant van de weg, een auto op de vluchtstrook staan. Mijn ogen gaan gelijk naar de berm links en rechts van de weg en ja hoor... een zwarte beer. Uitgebreid besnuffelt hij het gras naast de weg. Gelijk de camper aan de kant van de weg en het raam open. De fototas ligt achter m'n stoel, dus binnen een paar tellen heb ik m'n camera te pakken en staat de beer op de foto. Intussen pakt Jeroen de videocamera. Na het eerste fotografische "bewijs" neem ik snel de videocamera over en terwijl ik aan het filmen ben, schroeft Jeroen alvast de telelens op m'n fotocamera. Ja, we zijn inmiddels helemaal op elkaar ingespeeld. Snel nog een apparatuurwissel... klik, klik, weer twee foto's. Zo af en toe draait het dier de kop in onze richting en, veilig vanuit de camper, leggen we elke beweging vast. Dit is gewoon geweldig en maakt de saaie rit helemaal goed! We zijn weer helemaal blij door deze onverwachte ontmoeting.

Tijdens de volgende kilometers door Kootenay zien we de ene na de andere groep herten. Herten links van de weg, herten rechts van de weg en herten òp de weg. Na een regenbuitje komen ze blijkbaar allemaal naar buiten. Tegen het einde van de middag rijden we Kootenay National Park uit en komen we langs Radium Hot Springs. Hier zien we achttien berggeiten langs de weg. Echt veel! We rijden verder op zoek naar Redstreak Campground. Daar aangekomen blijkt een overnachting 26 dollar te kosten. Deze camping is even duur als de camping in Banf, maar heeft véél minder voorzieningen. Dit vinden we niks, dus besluiten we een andere camping te zoeken. Terwijl we wegrijden, zien we ineens twee dikhoornschapen (bighorn sheep) staan. Leuk, die hebben we nog niet eerder gezien. De mannetjes hebben grote, gekrulde hoorns. Na een foto rijden we weer verder.

Al snel zien we een andere camping. Deze, het Canyon RV Resort, kost ook 26 dollar, maar ziet er een stuk beter uit. We betalen voor één nacht en rijden naar onze plek. Het is intussen alweer zes uur. We willen snel en makkelijk eten, om daarna naar de warmwaterbronnen van Radium Hot Springs te gaan, dus kiezen we voor eten-buiten-de-deur. We rijden de camping weer af, op zoek naar een geschikt eettentje. Echt veel is er niet in Radium, dus we settelen voor Smitty's, een populaire Canadese fastfoodketen. Na het eten rijden we, in de regen, naar de Hot Springs. Even lekker relaxen in het warme water van deze natuurlijke bronnen. Het water is 39°C, dus van de kou buiten merken we weinig en ook de regen maakt nu niets uit. Vanuit het zwembad hebben we uitzicht op de steile rotswand van Sinclair Canyon. We zien zelfs in de verte, hoog op de rotsen, een klein groepje berggeiten. Toch is Radium Hot Springs met z'n zwembaden heel wat anders dan de natuurlijke omgeving van de warmwaterbronnen van Hot Springs Cove op Vancouver Island (zie deze pagina), maar nog steeds erg leuk. We wisselen een paar keer tussen de drie zwembaden met verschillende watertemperaturen en het zeer hete bubbelbad. Bijna twee uur hangen we hier rond, voordat we weer terugrijden naar de camping. Dan even lekker douchen en voldaan ons bed in. We zullen vanavond wel goed slapen.

Aantal gereden kilometers vandaag:  180 km