Reisverhaal Canada per camper - Fort Steele, Crowsnest Pass

Vandaag begint de dag rustig. We moeten allebei nog een beetje bijkomen van de lange rit van gisteren, maar toch zitten we kwart over acht al aan het ontbijt. Terwijl Jeroen daarna de elektra afkoppelt en de sanitaire tank leegt, loop ik naar de receptie van de camping om te vragen of we hier toevallig kunnen internetten. Geen probleem, ze hebben een draadloosnetwerk waarvan we gebruik mogen maken. Maar na een half uur klooien met drivers en instellingen, werkt het nog steeds niet goed en geef ik het op. Dan mag onze laptop direct op de hub aangesloten worden. Twee tellen later is een internetverbinding opgebouwd en kan ik een nieuw dagverslag met foto's online zetten. Dit werkt tenminste lekker snel. Een camping die met de tijd meegaat, hier houden we wel van.

Het is half elf wanneer we van de camping rijden en Cranbrook verlaten. We hebben een strakblauwe lucht boven ons terwijl we door het berggebied Purcell naar het historische plaatsje Fort Steele rijden, een half uurtje verderop. Daar bezoeken we het openluchtmuseum Fort Steele Heritage Town.

"Deep in the heart of the Canadian Rockies men came in search of gold... and a town was born."

In 1864, tijdens de Kootenay Gold Rush, werd de nederzetting Fort Steele gesticht. Dit goudzoekersplaatsje werd een belangrijk commercieel en sociaal centrum van de regio. Maar toen de B.C. Southern Railway in 1898 besloot het spoor langs het nabijgelegen Cranbrook te leggen in plaats van Fort Steele, raakte het stadje snel in verval. Nu wordt de tijd van de pelsjagers en de 19e-eeuwse handelsposten zoals Fort Steele, levend gehouden in het openluchtmuseum Fort Steele Heritage Town. Daar staan meer dan zestig gerestaureerde en heropgebouwde gebouwen, lopen gekostumeerde dorpsbewoners rond en worden demonstraties van verschillende ambachten gegeven.

In het openluchtmuseum lopen we door de hoofdstraat naar de leermakerij, want daar is net een 'leather making' demonstratie begonnen. Met nog twee mensen volgen we daar de verrichtingen van de ambachtsman. Terwijl hij bezig is het leer rondom de gesp van een riem te stikken, vertelt hij enthousiast over wat hij precies aan het doen is. Het is erg interessant en we staan dan ook geboeid te luisteren. Wanneer hij vraagt of iemand van ons dit ook wel eens wil proberen, stap ik naar voren. Leuk voor de vakantievideo, denk ik snel. :-) Ik steek de dikke, vijf centimeter lange naald door de twee lagen leer van de riem. Uhm, dit gaat zwaarder dan ik dacht. Bij mijn derde steek blijft de naald halverwege vastzitten. Ik krijg hem met geen mogelijkheid meer verder door het leer. Mijn vingers voelen inmiddels wat pijnlijk aan. De leermaker merkt dan ook op dat het makkelijker gaat als je wat eelt op je vingers hebt. Naast riemen, tassen en sleutelhangerprullaria worden er in deze leermakerij ook leren zadels volledig met de hand gemaakt. Tijdrovend vakwerk, dus goedkoop is het niet, maar ze zijn wel van uitstekende kwaliteit en met alle zorg gemaakt.

Na de demonstratie in de leermakerij lopen we verder door de hoofdstraat. Het is vandaag erg rustig. Eigenlijk gewoon stil, want we hebben het museum nagenoeg voor ons zelf. Voor de gezelligheid mag het dan ook wel iets drukker zijn. Helaas zijn ook nog niet alle winkeltjes en gebouwen open en wordt er ook maar een selectie van de demonstraties gegeven. Meer krijgen we niet in het voorseizoen. Toch vinden we een bezoek aan Fort Steele Heritage Town zeker een aanrader als je op een ongedwongen manier kennis wil maken met het leven in deze streek rond 1890.

We bekijken onder andere het schitterende Wasa Hotel dat oorspronkelijk vijftien kilometer ten noorden van Fort Steele lag, het Windsor Hotel, verschillende oude woonhuizen, het Opera Huis uit 1897 waar in het hoogseizoen theatervoorstellingen gegeven worden, de kleine school, de pittoreske St. Anthony's kerk en de dorpsbakkerij van Mevrouw Underhill uit 1899. In de bakkerij worden tegenwoordig nog steeds broodjes, snacks, koffie, thee en ook een warme maaltijd verkocht. We bestellen er een koffie en thee en nemen er allebei een heerlijke cinnamon roll (kaneelbroodje) bij. Rond half drie hebben we alles zo'n beetje gezien en lopen we naar de uitgang. In de souvenirwinkel kopen we, als klein aandenken, een kaarsenstandaard die in de smederij van Fort Steele is gemaakt.

We rijden over highway 3 verder richting Crowsnest Pass, net voorbij de grens tussen British Columbia en Alberta. De zon begint zich nu helaas steeds vaker te verstoppen achter een opkomend wolkendek. Tegen half vier stoppen we bij een rustplek aan de snelweg voor een late lunch. Wanneer we weer verder willen rijden, ziet Jeroen ineens iets over de weg schieten. Het is even speuren, maar dan zien we twee grondeekhoorns in de berm. Ze zitten heel stil. Jeroen filmt ze vanuit de camper. Ik pak snel m'n fotocamera en stap de camper uit om van wat dichterbij een plaatje te schieten. Ik nader ze tot op zo'n drie meter voordat ze bewegen en hun holletje in sprinten, maar al snel steekt er één z'n kop weer uit het holletje en krijg ik alle kans hem op foto vast te leggen. Wanneer we genoeg gezien hebben van deze grappige, kleine beestjes rijden we weg. Dan blijkt dat de hele rustplek vol zit met grondeekhoorns. Nu we erop bedacht zijn, zien we ze overal zitten.

In het gehucht Fernie tanken we weer eens. Wat slokt zo'n camper toch veel benzine! De camper rijdt ongeveer 1 op 5 en we staan dus zo'n beetje om de dag een volle tank te tanken, en dan hebben we het wèl over een 125 liter tank. Gelukkig is de benzine hier goedkoper dan in Nederland.

In Sparwood, midden in Elk Valley (geen elk gezien overigens), stoppen we voor de 'largest truck in the world', de Terex Titan. Deze enorme truck moeten we toch even van dichtbij bekijken. Rond het plein waar hij staat, staan een aantal informatie borden met allemaal wist-je-datjes-achtige feiten, zoals dat er twee Greyhound bussen en twee pick-up trucks in de kuip van de truck passen en dat er in de benzine tank 3632 liter gaat (wilt u er zegeltjes bij, haha). Wanneer je naast de truck staat, zie je eigenlijk pas hoe ontiegelijk groot hij is. De foto van Jeroen bij de truck geeft een aardig beeld hiervan, lijkt me.

De Terex Titan, de grootste dubbele wielas dump truck van de wereld, is in 1978 gebouwd door General Motors of Canada voor het vervoeren van grond uit de kolenmijnen rond Sparwood. Het heeft een ledig gewicht van 260 ton en een maximale laadcapaciteit van 350 ton. De truck wordt aangedreven door een 16 cilinder 3300 pk motor. In 1990 is de Terex Titan vervangen door een modernere en meer efficiëntere truck, de Caterpillar 797. Deze truck is kleiner in formaat, maar heeft een grotere laadcapaciteit. Vier jaar later is de Terex Titan gedoneerd aan de gemeente van Sparwood en sindsdien is hij door iedereen te bewonderen.

De truck staat naast een groot winkelcentrum, dus doen we daar gelijk wat boodschappen. Het is een behoorlijk grote supermarkt, dus we slaan gelijk in voor de komende dagen. Ze verkopen hier zelfs De Ruijter hagelslag, Choco vlokken en Bolletje beschuit. Heel apart, want voor ons is dat toch echt iets typisch Nederlands.

Vanaf Sparwood is het nog maar een paar kilometer naar de grens met Alberta en wanneer we Crowsnest Pass gepasseerd zijn, gaan we op zoek naar een camping voor de nacht. Tegen zeven uur rijden we de Lost Lemon Campground op. De receptie is onbemand, dus zoeken we zelf een mooi plekje op de camping uit. Het is erg rustig, dus dit zal vast wel geen probleem zijn. Pas 's avonds laat komt er een campingbeheerder langs om onze gegevens te noteren en is alles zo in orde. Net nadat de beheerder langs geweest is, merken we het... we staan op een camping naast een spoorlijn. De trein die dan langs dendert heeft 123 wagons (Jeroen telt er 124 terwijl ik maar tot 122 kom, dus we middelen) en vier locomotieven, waarvan twee in het midden. Zes keer hangt de machinist een paar seconden aan de fluit. 's Nachts houden de machinisten vast wel rekening met slapende campinggasten. Om vier en zes uur in de ochtend blijkt dus van niet. :-(

7 mei 2004