1 mei 2004

Vandaag is het zaterdag, weekend dus! Genoeg reden om even wat langer in bed te blijven liggen. Het slaapt trouwens verrassend goed in zo'n camper. Uiteindelijk komt er van echt uitslapen weinig terecht, want tegen half negen staan we op. Een half uurtje later zijn we klaar met het ontbijt en vertrekken we van de camping. Onze laatste dag op Vancouver Island!

We rijden weer door het Pacific Rim National Park Reserve en nemen al snel de afslag naar Combers Beach voor een korte wandeling, de anderhalve kilometer lange Spruce Fringe Trail. Tijdens de wandeling wordt duidelijk dat de wind van zee hier veel invloed heeft op het landschap. Het regenwoud links op de foto wordt van de zoute nevel en zand beladen winden beschermd door Sitka dennebomen en andere begroeing die wel naast de open Pacific Oceaan kunnen overleven.

Na de wandeling gaan we weer op pad. Een halve kilometer verder parkeren we de camper opnieuw, ditmaal bij het startpunt van de Rainforest Trail. Deze trail bestaat uit twee lussen van ieder ongeveer één kilometer en we besluiten de lus "B" te lopen. De wandeling, weer over boardwalks, gaat door een prachtig groen regenwoud waar bomen over en in elkaar groeien. Overal groeien grote varens en diepgroen mos. Na iets meer dan een uurtje zijn we weer terug bij de camper. Eerst een kop koffie en dan weer de weg op.

We verlaten het schitterende Pacific Rim National Park Reserve en rijden via Port Alberni naar MacMillan Provincial Park en Cathedral Grove. Maar acht kilometer voor het park worden we door een vrouwelijke wegwerker staande gehouden. Ze vertelt dat de weg net voor onbepaalde tijd gesloten is vanwege werkzaamheden aan de weg. Tja, zoveel wegen zijn hier niet, dus even omrijden is er niet bij. We staan als derde in de rij, die we trouwens achter ons snel zien groeien. Er zit niets anders op dan wachten. Ik blijf achter het stuur zitten en werk het reisverslag vast wat bij terwijl Jeroen een boek pakt en achterin op de bank gaat lezen. Een camper heeft duidelijk zo zijn voordelen. Maar het valt mee, na ruim een half uur draait de wegwerker haar bord om van STOP naar SLOW. We mogen door! Langzaam rijden we de laatste paar kilometers naar het park toe.

Het oerbos Cathedral Grove in MacMillan Provincial Park is fantastisch! We lopen langs enorme woudreuzen, zo verschrikkelijk groot, echt onvoorstelbaar. Enkele van de enorme Douglas Fir bomen zijn wel achthonderd jaar oud en zijn werkelijk zo hoog als een kathedraal. De grootste spar in dit park heeft een omtrek van wel negen(!) meter. In 1997 heeft er een zware storm over het eiland gewoed, waarbij veel oude bomen zijn omgewaaid of doormidden gebroken als lucifer houtjes. Ondanks dat zulke grote stammen veel geld opbrengen, heeft de overheid deze laten liggen zodat ze een voedzame bodem kunnen vormen voor de volgende generatie woudreuzen. We lopen zo'n anderhalf uur door dit oerbos. Het is erg indrukwekkend om te zien hoe de wind zulke enorme bomen heeft kunnen vellen.

Eenmaal terug in de camper rijden we richting Nanaimo naar Dukes Point voor de veerboot terug naar Tswawassen. We hebben geluk, want we zijn één van de laatste die nog aan boord mogen rijden voor vertrek. De veerboot vertrekt tien voor zes, terwijl dat volgens het vaarschema pas om kwart over zes zou moeten gebeuren. Leuk, zo'n schema en ook zó nuttig. Maar goed, wij klagen niet, wij zijn aan boord. Op het buitendek kijken we hoe het schip de haven van Dukes Point verlaat. Daarna maar snel naar binnen, want het weer is lang niet zo best als tijdens onze vorige overtocht. In het restaurant (lijkt meer op een kantine) eten we vast, zodat we straks op de camping niet alsnog moeten koken. Zo'n twee uurtjes na vertrek uit Dukes Point kunnen we van de veerboot af en rijden we richting de wijk Langley in Vancouver. Tegen kwart over negen komen we aan bij Fort Langley RV Resort and Campground. Morgen willen we naar Fort Langley en deze camping ligt ongeveer om de hoek.

Vijf minuten nadat we op ons plekje staan, begin het te regenen. De hele dag leek het er ook op dat het ieder moment zou los barsten, maar gelukkig hebben de weergoden tot nu gewacht. Ook 's nacht blijft het flink regenen. Eigenlijk wel leuk dat ritmische gekletter op het dak van de camper... zolang dat morgenochtend maar weer voorbij is natuurlijk. Tegen zes uur worden we allebei wakker van een langs denderende trein, waarbij de machinist ook nog eens besluit dat het nodig is om drie keer aan z'n fluit te gaan hangen. Goedemorgen, ja.

Aantal gereden kilometers vandaag:  296 km