25 april 2004

Eindelijk, het is zover. Vandaag begint onze vakantie! We vliegen naar Vancouver in Canada en van daaruit zullen we erop uit trekken met een gehuurde camper. Vannacht zijn we bij Martijn, een vriend van ons, blijven slapen die een héél stuk dichterbij Schiphol woont dan wij.

's Ochtends om half zes gaat de wekker al en ruim een half uur later zitten we in de auto op weg naar vliegveld Schiphol. Het is maar een kleine dertig minuten rijden, dus we zijn mooi op tijd. Jeroen en ik lopen alvast met de koffers de terminal in terwijl Martijn de auto parkeert. We zoeken met behulp van de informatie monitoren op bij welke balie we kunnen inchecken en lopen daar vervolgens heen. Even later voegt Martijn zich bij ons. Helaas zit er nog niemand aan de andere kant van de balie, dus we zullen nog even moeten wachten voordat we kunnen inchecken. Pas een dik half uur later komt er een medewerker aanzetten (hmm, we hadden dus best een half uurtje langer in bed kunnen blijven liggen). Voordeel van zo vroeg zijn is wel dat we nu vooraan in de inmiddels lange rij staan. In no time zijn onze drie koffers ingecheckt en hebben we de boarding cards in de hand. Met alleen nog onze handbagage lopen we naar het restaurant. Het is inmiddels tegen half acht, dus tijd voor een ontbijtje. Daarna lopen we nog even met z'n drieën het observatie deck op.

Tegen half negen is het tijd om door de douane te gaan, dus nemen we afscheid van Martijn en gaan we in de rij staan. Het schiet aardig op. Een kwartiertje later zijn we de douane voorbij en lopen we richting de gate. Bij de gate is het nog even wachten, maar dan kunnen we het vliegtuig in. We hebben een plaatsje bij het raam ruim achter de vleugel. Er hangt haast geen wolkje aan de lucht, dus dit belooft wat voor het uitzicht. Nagenoeg op tijd starten de piloten de motoren en zijn we in beweging. In een flink tempo rijden we naar de startbaan toe. We hebben de verst gelegen startbaan toegewezen gekregen, dus het duurt bijna twintig minuten voordat we ook daadwerkelijk kunnen vertrekken. Het vliegtuig stijgt snel en we zien vanuit het raam de huisjes steeds kleiner worden. Al snel komt de stewardess langs voor wat drankjes. Tegen de tijd dat iedereen wat te drinken heeft gehad, beginnen we alweer te dalen voor de landing op Heathrow Airport (London).

Helaas heeft Air Canada geen rechtstreekse vlucht Amsterdam-Vancouver, dus zullen we in London moeten overstappen. Eenmaal geland op Heathrow Airport kunnen we gelijk de horloges een uur terug zetten vanwege het tijdsverschil. De koffers worden automatisch doorgestuurd naar onze vervolgvlucht, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken (of juist wel?). Pas over ruim drie uur gaat onze vlucht naar Vancouver. We lopen de winkeltjes dus maar af en bij een muziekwinkel kopen we een CD (die we natuurlijk veel goedkoper hadden kunnen kopen in Canada, helaas, niet aan gedacht). Daarna zoeken we een restaurant op om een hapje te gaan eten. Om de rest van de tijd voor vertrek te doden, ploffen we neer in de wachtruimte en bladeren we wat door een tijdschrift. Na een tijdje zien we op het informatiebord achter onze vlucht het gate nummer verschijnen. In zo'n tien minuten lopen we met onze handbagage naar de aangegeven gate en niet veel later kunnen we aan boord van het vliegtuig van Air Canada. Ook nu hebben we weer een zitplaats bij het raam en met een beetje medewerking van het weer krijgen we hopelijk een mooi uitzicht op Groenland en het noorden van Canada. De zitplaatsen zijn een stuk ruimer dan in het vorige vliegtuig, wat wel erg fijn is met zo'n lange vlucht.

Met vijfendertig minuten vertraging stijgen we op van Heathrow Airport. Wanneer we goed en wel de lucht in zijn, vragen we de stewardes om twee vorkjes zodat we een stukje van onze left-over huwelijkstaart kunnen eten. We zijn nu echt op weg naar Canada en dat moeten we vieren. Wanneer de stewardes terugkomt met de vorkjes, heeft ze ook twee glazen champagne voor ons meegenomen! Daar zitten we dan in het vliegtuig met champagne en huwelijkstaart. Geen slecht begin van onze huwelijksreis.

Tijdens de vlucht halen we om de zoveel tijd de GPS er even bij om gedeeltes van de vliegroute te registreren. Zo kunnen we na aankomst in Vancouver de afgelegde route bekijken. Al snel vliegen we over Groenland, te herkennen aan het gebrek van groen land. Daarna zien we voorlopig alleen maar de oceaan, dus laten we het uitzicht voor wat het is. Pas wanneer we het noorden van Canada naderen, wordt het uitzicht weer interessant. We zien enorme ijsschotsen. Ze worden steeds groter tot ze uiteindelijk één grote plaat vormen met enorme scheuren erin. Vanaf deze hoogte ziet het er indrukwekkend uit. We blijven maar naar buiten kijken en af en toe een foto nemen. Dan wordt het landschap grilliger. We zien duidelijk bergen, dus we vliegen inmiddels boven land. Op een hoogte van 32500 ft snellen we met een gangetje van 894 kilometer per uur op onze bestemming af. Nog zo'n 2500 kilometer en dan zijn we in Vancouver.

Het is tien voor half vier plaatselijke tijd wanneer we landen op Vancouver International Airport. Zodra we het vliegtuig uit zijn, passeren we de douane, vissen we de koffers van de band (gelukkig alle drie), nemen we de transfer naar het hotel, checken we in en staan we op de kamer... en dit alles in ongeveer drie kwartier tijd. Zo zien we het dus graag. Na al onze spullen in de kamer geïnstalleerd te hebben, willen we wat gaan doen. Het is nog te vroeg om te gaan eten. Maar als we op de hotelkamer blijven en wat gaan lezen ofzo, dan vallen we geheid in slaap. We besluiten naar de Cosco Wholesale naast het hotel te gaan. Dat is een soort Makro/Sligro, dus je hebt een pasje nodig om binnen te komen, maar die mogen we van het hotel lenen. Het is niet echt een handige winkel om te shoppen voor vakantie boodschappen (een twee liter pot mayonaise is toch wat overdreven), maar ons hotel staat ver buiten het centrum van Vancouver en er is hier in de buurt gewoon niet veel anders te doen. De leesboeken gaan gelukkig per stuk, dus daar neem ik er twee van mee. Waarom ze veertig procent korting geven op net uitgekomen bestsellers zal ik nooit begrijpen, maar het is wel lekker meegenomen. Hierna lopen we weer terug naar de hotelkamer waar we wat keuvelen tot het tijd is om op zoek te gaan naar avondeten. Ons hotel heeft geen restaurant, dus we lopen de straat af op zoek naar een hotel mèt restaurant. We zijn vandaag niet kieskeurig en duiken het eerste de beste hotel in. We bestellen er een eenvoudige maaltijd. Nee, dank je, geen wijn. Onze ogen vallen al bijna dicht.

Binnen een uur zijn we uitgegeten en lopen we het restaurant alweer uit. Terug op de hotelkamer bekijken we de foto's die we vandaag gemaakt hebben (pas dag één en al 64 foto's, dat belooft wat). Daarna ploffen we op het super-king-size bed en kijken we naar een vage comedy serie (sitcom) op televisie. We stellen het naar bed gaan nog even uit om de kans op een jetleg zo klein mogelijk te houden. Gewoon gelijk meegaan met de Canadese tijd (hier dus Pacific Standard Time). Thuis liggen we nooit voor acht uur 's avonds in bed, dus hier ook niet. Rond half tien kunnen we de ogen echt niet meer open houden en duiken we ons bed in. We zijn nu ook al zo'n vijfentwintig uur wakker (in Nederland is het half zeven in de ochtend).